წარმოსახვის უნარი – ადამიანის თვისება

დრო მოძრაობათა ჯამია.
უძრაობაც მოძრაობაა, რადგან რაც ჩვენ უძრავი გვგონია, იმის შიგნით შეუჩერებელი მოძრაობაა ატომურ დონეზე.
არსებობა მოძრაობის დაწყებაა, დროის მდინარებაში ჩართვაა.
არსებობის შეწყვეტა ანუ არარსებობა, სიკვდილი, გაქრობა – დროის მდინარებიდან ამოვარდნაა.
როცა ვამბობთ, რომ რაღაც სხეული ან ორგანიზმი არსებობს, იგულისხმება, რომ ჩვენი გრძნობათა ორგანოებისთვის ან ჩვენს მიერ გამოგონილი ხელსაწყოების მეშვეობით გრძნობათა ენაზე „თარგმნად“, გაზომვად ანუ აღქმად ამა თუ იმ მოვლენას, საგანს „ვეხებით“. და პირუკუ, თუკი ესა თუ ის საგანი, მოვლენა, ორგანიზმი არააღქმადია, ჩვენ მისი არსებობის შესახებ არაფერი ვიცით ან ვგულისხმობთ, რომ მან არსებობა შეწყვიტა, ჩვენთვის აღქმადი სახით აღარასოდეს განმეორდება, მთელი ხილულ თუ უხილავ ნაწილებად დაიშალა და ამ ნაწილებს მთელად კვლავ ქცევა აღარასოდეს უწერია.
მაგრამ წარმოსახვის წყალობით ადამიანის გონებას კიდევ აქვს ერთი უნიკალური უნარი: რაღაც ადრე აღქმადი ან სულაც აღუქმელი არსება, საგანი, ორგანიზმი, მოვლენა მას შეუძლია არსებულად წარმოიდგინოს, ამა თუ იმ სახით წვდომადი, აღქმადი სახე მიანიჭოს. ასეთია ღმერთის თუ ღმერთების იდეა. ასეთია სულის უკვდავებისა და სულთა რეინკარნაციის იდეები.
ამგვარი იდეებით შთაგონებული გონება დროის მიღმა აზროვნებს და მისთვის ეს წარმოსახული და რწმენის ძალით მიღებული მთელები დროის მიღმა, მარადიულში არსებობს. ადამიანის გონება წარმატებით უმკლავდება იმ პარადოქსს, რომ თუკი ყველა სხვა შემთხვევაში არააღქმადობა საგნისა დროის მდინარებიდან მის ამოგდებულობას ანუ არარსებობას გულისხმობს, წარმოსახვითი საგნის, მოვლენის, ორგანიზმის შემთხვევაში არააღქმადობის შევსება, მისი წაშველება, კომპენსაცია ხდება წარმოსახვის მეშვეობით. წარმოსახვა ქმნის არქეტიპთა სამყაროს.
წარმოსახვის უნარის გარეშე ადამიანი ადამიანად ვერ ჩამოყალიბდებოდა. წარმოსახვის უნარის შეძენა უნდა იყოს იმ გადამწყვეტი მუტაციის არსი, რომელმაც შესაძლებელი გახადა დედამიწაზე ჰომინიდების მოდგმა გაჩენილიყო, ყველაზე წარმატებული კი მათ შორის ჰომო საპიენსი აღმოჩნდა.

წარმოიშვა თუ არა ადამიანი მაიმუნისგან და რატომ დაიწყო ორ ფეხზე სიარული?

(Ardipithecus Ramidus-ის უახლესი აღმოჩენისა და მისი მნიშვნელობის შესახებ)

უნდა გავაწბილო ისინი, ვინც სწრაფად ირწმუნა (ხმა მომენტალურად დაირხა!), თითქოს, ამერიკელების უახლესი აღმოჩენის თანახმად, ადამიანი მაიმუნისგან არ წარმოშობილა.

Ardipithecus Ramidus – ასე უწოდეს პრიმატების სახეობას, რომელიც 4.4 მლნ წლის წინ ცხოვრობდა. ეს არის ერთ-ერთი რგოლი თანამედროვე ადამიანის, ჰომო საპიენსის ჩამოყალიბების გზაზე.

სინამდვილეში, შიმპანზეებზე დაკვირვება და ამ დაკვირვებების შედეგად ადამიანის ჩამოყალიბებაზე დასკვნების გამოტანა არის დღეს მიჩნეული არასწორად, თორემ ის, რომ ადამიანსა და მაიმუნებს საერთო წინაპარი ძველი პრიმატი სახეობები ჰყავდათ, დღესაც უდავოა მეცნიერთათვის.

არდი (ასე შეარქვეს იმ მდედრს, რომლის ჩონჩხმაც საოცრად კარგ მდგომარეობაში მოაღწია ჩვენამდე) მას შემდეგ ცხოვრობდა, რაც ადამიანისა და შიმპანზე/ბონობოს გზები გაიყარა (ეს 6-7 მლნ წლის წინ მოხდა). ამდენად, ის „ადამიანური ხაზის“ ერთი საინტერესო წარმომადგენელია. არდის ჩონჩხი ერთ-ერთი ყველაზე კარგად შემონახულია ადამიანის წინაპართა ჩონჩხებს შორის (თორემ უფრო ძველების ნაშთებიცაა აღმოჩენილი და არდი აღმოჩენილთა შორის „უძველესი“ როდია) და მკვლევართ მრავალი ახალი და საინტერესო დასკვნის გაკეთების საშუალებას აძლევს. კერძოდ, მაგალითად:

არდი ორ ფეხზეც დადიოდა და ხეებზეც „ფრთხილად“ დაძვრებოდა (არა იმგვარად,  როგორც თანამედროვე მაიმუნები). საამისოც მას ფეხზე განზე გაწეული დიდი თითი ეხმარებოდა. რითია ეს ფაქტი მნიშვნელოვანი?

მეცნიერებმა დაადგინეს, რომ ადრინდელი შეხედულება, თითქოს ადამიანის წინაპარი ორ ფეხზე გაშლილ მინდვრებში „გამოსვლასთან“ დაკავშირებით დადგა, არდის აღმოჩენის შემდეგ მცდარად იქნა მიჩნეული. საქმე ისაა, რომ როგორც უტყუარად დადგინდა, არდი ტყეში ცხოვრობდა.

ორ ფეხზე სიარულის დაწყებასთან დაკავშირებით, ამჟამად აქტუალურია მეორე თეორია, რომელსაც პირობითად ჰქვია „სექსი საკვების სანაცვლოდ“. მისი არსი შემდეგშია:

პირველ რიგში უნდა აღინიშნოს, რომ არდის საგრძნობლად დაპატარავებული ეშვები აქვს, განსხვავებით ყველა მაიმუნისგან (საერთოდ, ეშვები მამრებს უფრო დიდი აქვთ ხოლმე).

ეშვების სიდიდე მეცნიერთათვის მამრთა აგრესიულობის ნიშანია. ეშვები ის ბუნებრივი იარაღია, რომელიც მამრს მდედრის მოსაპოვებლად გამართულ ორთაბრძოლებში სჭირდება. არდის ეშვების სიპატარავე უკვე მის „გაადამიანურებაზე“ მიუთითებს. აგრესიის გზით მდედრის მოპოვების სქემა შეცვალა მდედრისა და მისი ნაშიერისთვის საკვების შეთავაზების სქემამ.

როგორღა მიართმევდა სექსუალური ლოიალობის მაძიებელი მამარი მდედრს ტყეში მოგროვილ საკვებს, თუკი ხელები თავისუფალი არ ექნებოდა ამ საკვების მოსატანად? ჰოდა, თეორიის არსიც ესაა: არდიპითეკუს რამიდუსის მამრებს ორ ფეხზე სიარული თითქოს მდედრისთვის საკვების მისატანად დასჭირდათ.

წყარო: http://news.nationalgeographic.com/news/2009/10/091001-ardipithecus-ramidus-ardi-oldest-human-skeleton-fossils.html